[ ق ] قائم ( 1302 ) محمود سپهر ، فرزند غلامعلى ، در سال 1302 هجرى شمسى در شهر تاريخى و ادب‌پرور همدان ديده به جهان گشود . تحصيلات ابتدايى را در زادگاهش فراگرفت ، ازآن‌پس به شغل آزاد روى آورد و پيشهء زرگرى را برگزيد ، آن‌گاه از زادگاهش به سنندج كوچ كرد و چندى در اين شهر بزيست و به شغل خود پرداخت و در سال 1345 به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و همچنان در پيشهء زرگرى به كار اشتغال داشت . سرانجام در سال 1372 چشم از جهان فروبست و در تهران مدفون گرديد . محمود سپهر ، كه در شهر « قائم » تخلّص مىكرد ، رموز شعر و فنون آن را از مفتون همدانى فراگرفت و به او ارادت خاصّ داشت . وى شاعرى درويش مسلك و فروتن بود . ديوان اشعارش بالغ بر سه‌هزار بيت مىباشد كه تاكنون به زيور طبع آراسته نگرديده است . موشّح اگرت آرزوى جنّت و رضوان باشد * بايد اى دوست كه در قلبِ تو ايمان باشد در دل خويش مكن زنده دل‌آزارى را * كه دلى نشكند آن‌كس كه مسلمان باشد مرد بايد اگر از چرخ شكستى بيند * مَثَلِ او مَثَلِ مشت به سندان باشد